Hayatımızdaki ince şeylere dair

<p>"Kendimizi yasayamiyoruz, taniyamiyoruz. Doya doya uzulemiyor, doya doya sevinemiyoruz. Cevremize uyma, baskalarina gore yasama endisesi, ic dunyamizi gelistirmemizi engelliyor. Ici olmayan, sig insanlar oluyoruz. Cok az sozcukle konusuyoruz. Yargilarimiz basmakalip, dunyayi algilayisimiz siradan; surunun silik 'koyunlari' olup cikiyoruz. Isyanimiz yok! Olsa da icimizde kaliyor. Etrafimizi kollayarak yasadigimiz icin, 'herkes gibi', 'herkes kadar', 'bu kadar' oldugumuzu dusunuyoruz. Hayat 'anlam vererek' yasaniyor. Hayata nasil bir anlam yukluyorsak, hayatimiz oyle oluyor. Anlam ufkumuz cok dar: Dunyanin 'bu kadar' olamayacagini anlayamiyoruz. Hayat oylesine zengin ki! Bu zenginligi yasamanin elbette biyolojik, sosyolojik, politik, ekonomik, dusunsel, ideolojik, inanclarimizla ilgili kosullari var. Bu kosullari asabilmenin temel kosullarindan biri, hayata karsi tavrimizi degistirmekten geciyor: 'Bu kadar degil' hayat! 'Ben bu kadar degilim.' Otelerde bir can var, canlilik var. Olaganligi icine tikildigimiz hayatin olaganustlugu var. Hemen onumuzde. Gozlerimizin onunde. Goremiyoruz."</p>