Ölüm Kapısı - 5 - Kaosun Eli

Xar sik sik kendi kendine konusurdu. Sik sik yalniz kalirdi, cunku Patrynler yalniz kalmayi tercih ederler. Ve bu yuzden kendi kendine konusurdu, ama asla gulmez, asla kahkaha atmazdi. Gulmesi sahteydi, becerikli bir oyundu. Nexus Lordu, yasli adamlarin yaptigi gibi, alacakaranligin icindeki yalniz nobetleri sirasinda kendi kendine konusmaya devam etti. Eline gizli bir bakis firlatti. Derisi yasini gosteriyordu, tam olarak hesaplayamadigi bir yas, cunku yasaminin ne zaman basladigi hakkinda kesin bir fikri yoktu. Yalnizca yasli oldugunu biliyordu, Labirent'ten cikan herkesten cok daha yasli. Elinin arkasindaki deri kirisik ve gergindi, simsiki gerilmis, altindaki her tendonun, her kemigin seklini acikca gosteriyordu. Elinin arkasina islenmis desenler kivrimli, dugumluydu, ama renkleri koyuydu, zamanin gecisi ile solmamisti. Ve buyuleri daha gucluydu. Bu islenmis desenler mavi mavi parlamaya baslamisti. Xar Labirent'in icinde uyari bekleyebilirdi, buyusu saldirilari savusturmak icin icguduyle eyleme gecer, onu tehlikeye karsi uyarirdi. Ama Nexus caddelerinde yuruyordu, her zaman guvenli oldugunu bildigi caddelerde, bir siginak olan caddelerde. Nexus Lordu yumusak alacakaranlikta urkutucu bir isilti ile parlamakta olan mavi isiltiyi gordu, desenlerin derisini yaktigini, buyusunun kanini tutusturdugunu hissetti. (Kitabin Icinden) **